Κυριακή 25 Ἰουλίου 2021 (Ε' ΜΑΤΘΑΙΟΥ)

Κυριακή 25 Ἰουλίου 2021 (Ε' ΜΑΤΘΑΙΟΥ)

(Γαλ. δ' 22 - 27)

Ἦταν φανατικὸς Ἰουδαῖος ὁ ἀπόστολος Παῦλος καὶ ἀκριβὴς τηρητὴς τῶν φαρισαϊκῶν παραδόσεων πρίν τοῦ ἀποκαλυφθεῖ ὁ Θεός. Ὡστόσο, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ δέχθηκε τὴν κλήση καὶ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, κατάλαβε ὅτι ἡ δικαίωση δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν τήρηση τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, οὔτε περιορίζεται μόνο στοὺς Ἰσραηλίτες. Τὸ Εὐαγγέλιο ἀπευθύνεται πλέον σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Κάθε ἄνθρωπος καλεῖται στὴ σωτηρία. Τὶς ἀλήθειες αὐτὲς ἀναπτύσσει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν στὴν ἐπιστολή του πρὸς Ρωμαίους, δηλαδὴ πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Ρώμης, οἱ ὁποῖοι στὴν πλειοψηφία τους προέρχονταν «ἐξ ἐθνῶν» κι ὄχι «ἐξ Ἰουδαίων».

Οἱ ἀλήθειες αὐτὲς ἔρχονταν σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς ἰουδαϊκὲς ἀντιλήψεις. Παρὰ ταῦτα ὁ ἀπόστολος Παῦλος βεβαιώνει ὅτι δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ ἀγαπᾶ τοὺς συμπατριῶτες του. Γράφει:

Ἀδελφοί, εἶναι σφοδρὸς ὁ πόθος μέσα στὴν καρδιά μου καὶ θερμὴ ἡ προσευχὴ πρὸς τὸν Θεὸ νὰ βροῦν οἱ Ἰσραηλίτες τὸν δρόμο τῆς σωτηρίας. Ἄλλωστε, μπορῶ ἐξ ἰδίας πείρας νὰ σᾶς βεβαιώσω ὅτι «ζῆλον Θεοῦ ἔχουσιν, ἀλλ᾿ οὐ κατ᾿ ἐπίγνωσιν»· ἔχουν ζῆλο γιὰ τὸν Θεὸ ἀλλὰ ὄχι ὀρθὴ ἐπίγνωση τοῦ θελήματός του.

Ἀγνόησαν, δηλαδή, τὴ δικαίωση ποὺ χαρίζει ὁ Θεὸς καὶ ζήτησαν νὰ στήσουν τὴ δική τους ἀντίληψη σχετικὰ μὲ τὴ δικαίωση. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ὑπέταξαν τὸν ἑαυτό τους στὴ δικαίωση τοῦ Θεοῦ.

Διότι ὁ Χριστὸς ἔδωσε τέλος στὴν ἀποστολὴ καὶ τὴν ἰσχὺ τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, Ἔτσι τώρα ἐπιτυγχάνει τὴ δικαίωσή του καὶ τὴ σωτηρία του ὅποιος πιστεύει στὸ Ἰησοῦ Χριστό, κι ὄχι ὅποιος ἐξαρτᾶ τὴ δικαίωσή του ἀπὸ τὸ Μωσαϊκό Νόμο, ὅπως κάνουν οἱ Ἰσραηλίτες, ποὺ δὲν πίστευσαν στὸ Χριστό.

Πράγματι, εἶναι τραγικὸ νὰ πιστεύεις ὅτι ἔχεις τὴν ἀλήθεια, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα νά εἶσαι στὴν πλάνη. Νὰ θεωρεῖς ὅτι ὑπερασπίζεσαι τὸν Θεὸ καὶ στὴν πραγματικότητα νὰ τὸν πολεμᾶς! Νὰ νομίζεις ὅτι ἀκολουθεῖς τὸ θέλημά του καί, στὴν οὐσία, νὰ στήνεις τὸ δικό σου ἐγωιστικὸ θέλημα. Νὰ καλύπτεις πίσω ἀπὸ τὶς θρησκευτικές σου πεποιθήσεις τὴν προσωπική σου ἐπιθυμία νὰ ἀναδειχθεῖς, νὰ ξεχωρίσεις, νὰ ἐπιβληθεῖς, νὰ ἱκανοποιήσεις τὴ φιλαρχία σου. Αὐτὸ ἀκριβῶς εἶχαν πάθει οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι «τὴν ἰδίαν δικαιοσύνην ζητοῦντες στῆσαι, τῇ δικαιοσύνῃ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑπετάγησαν».

Αὐτὸ, δυστυχῶς, συμβαίνει καὶ σὲ ὅσους δὲν θέλουν νὰ ἀκολουθήσουν τὴν πίστη καὶ τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ἐπινοοῦν δικές τους δοξασίες καὶ αἱρετικὲς διδασκαλίες. Κι ἔχουν μεγάλη εὐθύνη γιὰ τὴ ζημιὰ ποὺ προκαλοῦν ὄχι μόνο στὸν ἑαυτό τους ἀλλὰ καὶ στοὺς ἄλλους, διότι ἡ πλάνη τους προῆλθε «ἀπὸ τή φιλονεικία τους καὶ τή φιλαρχία τους περισσότερο παρά ἀπό τήν ἄγνοιά τους», ὅπως μᾶς λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος.

Ἂς προσέχουμε, λοιπὸν, πολὺ τὸ ἐγωιστικὸ πνεῦμα, διότι ὁδηγεῖ στὴν πλάνη. Ἡ ἀληθινὴ πίστη ἔχει ὡς βάση τὴν ὑπακοὴ καὶ τὴν ταπείνωση.  

Ὡστόσο ὁ ἀπόστολος Παῦλος συνεχίζει:

Ὁ Μωυσῆς γράφει γιὰ τὴ δικαίωση ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν Μωσαϊκὸ Νόμο, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ποὺ θὰ τηρήσει ὅλα ἀνεξαιρέτως ὅσα ὁ Νόμος διατάζει, θὰ ζήσει χάρη σ’ αὐτά, καὶ συνεπῶς αὐτὸς καὶ μόνο θὰ σωθεῖ. Ποιὸς ὅμως μπορεῖ νὰ τηρήσει μὲ ἀκρίβεια κάθε ἐντολὴ τοῦ Νόμου;

Καί καταλήγει  ὀ θεῖος ἀπόστολος:

            Ὁ δρόμος γιὰ τὴ σωτηρία μας εἶναι πλέον ἀνοικτός. Καὶ εἶναι τόσο ἁπλὸ γιὰ κάθε ἄνθρωπο νὰ τὸν ἀκολουθήσει! Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Χριστὸς πρόσφερε τὸ ἀπολυτρωτικό του ἔργο, τὸ δυσκολότερο ἔχει συντελεσθεῖ. Ἐκεῖνο ποὺ ἀπομένει εἶναι ὁ καθένας μας νὰ ἐνεργοποιήσει τὴ δυνατότητα ποὺ τοῦ δίνεται γιὰ τὴ σωτηρία μέσα στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Δηλαδὴ νὰ πιστεύσει στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ νὰ τὸν ἀγαπήσει μὲ ὅλη του τὴν καρδιά. Νὰ τὸν ὁμολογεῖ ὡς τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό, ὡς τὸν Σωτήρα καὶ Λυτρωτή του καὶ νὰ ἀγωνίζεται νὰ ζεῖ σύμφωνα μὲ τὸ ἅγιο θέλημά του μὲ τὴ Χάρη τῶν Μυστηρίων τῆςἘκκλησίας. Αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος δρόμος σωτηρίας.