Κυριακή 7 Φεβρουαρίου (ΙΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ) (Β΄ Κορ. ς΄ 1-10)

Κυριακή 7 Φεβρουαρίου (ΙΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ)

(Β΄ Κορ. ς΄ 1-10)

     Τὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνω­σμα, ἀπὸ τὴ Β΄ ἐπιστολὴ πρὸς Κορινθί­ους, εἶναι μία ἀπὸ τὶς ὡραιότερες πε­ρικοπὲς τοῦ ἀποστόλου Παύλου, κα­θὼς ὁ ἅγιος Ἀπόστολος περιγράφει μὲ ἐντυπωσιακὲς ἀντιθέσεις καὶ ζωη­ρὲς εἰκόνες τὸ κοπιῶδες ἀλλὰ καὶ εὐ­λογημένο ἔργο τῆς διακονίας τοῦ Εὐ­αγγελίου

     Ἀδελφοί μου, λέει, ἐμεῖς οἱ Ἀπόστολοι ποὺ συνεργαζόμαστε μὲ τὸν Θεὸ γιὰ τὴ δική σας σωτηρία, σᾶς παρακαλοῦμε νὰ προσέξετε, ὥστε νὰ μὴ χάσετε τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ δεχθήκατε. «Συνεργοῦντες παρακαλοῦμεν μὴ εἰς κενὸν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ δέξασθαι ὑμᾶς».

     Ἄλλωστε, νομίζετε ὅτι ὁ Θεὸς θὰ σᾶς στέλνει πάντοτε ἀντιπροσώπους του νὰ σᾶς παρακαλοῦν; Ὄχι. Διότι λέει ὁ Κύριος στὴν Ἁγία Γραφή στὸν κατάλληλο καιρό σὲ ἄκουσα μὲ προσοχή, καὶ τὴν ἡμέρα ποὺ δίνεται ἡ σωτηρία, σὲ βοήθησα. «Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτός, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σω­τηρίας»· νά λοιπόν, τώρα εἶναι καιρὸς κατάλληλος! Τώρα εἶναι ἡμέρα σωτηρίας!

     Ὁ πάνσοφος καὶ πανάγαθος Κύρι­ος γνωρίζει πότε εἶναι κατάλληλος καιρός, γιὰ νὰ δεχθεῖ ὁ ἄνθρωπος τὴ χάρη καὶ τὸ ἔλεός του ποὺ ἐκχύνει πλουσιοπάροχα σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Ὡστόσο ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ἐξαρτᾶται ἂν θὰ ἀνταποκριθεῖ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ ἀξιοποιήσει τὶς θεῖες δω­ρεές.

     Ἀλήθεια, πόσες εὐκαιρίες δίνει καὶ σ’ ἐμᾶς ὁ ἅγιος Θεὸς γιὰ νὰ μετανοήσουμε! Τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ ἀκοῦμε στὴν Ἐκκλησία, ἕνα κήρυγμα, μία ὁμιλία, τὸ χριστιανικὸ βιβλίο ἢ τὸ περιοδικὸ ποὺ θὰ διαβάσουμε ἢ ἡ συμβουλὴ ποὺ θὰ δεχθοῦμε ἀπὸ κάποιον πνευμα­τικὸ ἄνθρωπο δὲν εἶναι τυχαῖα γεγο­νότα στὴ ζωή μας. Εἶναι μηνύματα ποὺ στέλνονται ἀπὸ τὸν οὐρανὸ, γιὰ νὰ μᾶς ἀφυπνίσουν καὶ νὰ μᾶς ὁδηγή­σουν στὴ μετάνοια. Ἂς προσέξουμε λοιπὸν καλὰ, γιὰ νὰ μὴ δείχνουμε ἀδιαφορία καὶ οἱ κλήσεις τοῦ Θεοῦ πέ­φτουν στὸ κενό. Ἀλήθεια, μποροῦμε νὰ μένουμε ἀσυγκίνητοι μπροστὰ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔστειλε τὸν μονογενῆ του Υἱὸ γιὰ νὰ θυσιαστεῖ καὶ νὰ μᾶς προσφέρει τὴ χάρη του; Ἀλλὰ καὶ πῶς νὰ μὴ φιλοτιμηθοῦμε, ὅταν βλέπουμε τοὺς κόπους καὶ τὶς θυσίες στὶς ὁποῖες ὑποβάλλονται οἱ διάκονοι τοῦ Εὐαγγελίου γιὰ τὴ δική μας σωτηρία; Αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ κο­πιῶδες ἀποστολικὸ ἔργο παρουσιάζει στὴ συνέχεια ὁ ἅγιος Ἀπόστολος.

     Στὸ ἔργο μας αὐτό, λέει ὁ ἀπόστο­λος Παῦλος, προσπαθοῦμε νὰ μὴ δί­νουμε καμία ἀφορμὴ σκανδάλου, γιὰ νὰ μὴν προσβληθεῖ ἡ διακονία τοῦ κηρύγματος. Ἀντίθετα, μὲ κάθε τρόπο συστήνουμε τοὺς ἑαυτούς μας καὶ ἀποδεικνυό­μαστε ἀληθινοὶ διάκονοι τοῦ Θεοῦ, καθὼς ὅλα τὰ δεχόμαστε μὲ πολλὴ ὑπομονή. «Ἐν παντὶ συνιστῶντες ἑαυ­τοὺς ὡς Θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ». Ἀποδεικνυόμαστε ἀληθινοὶ διάκονοι στὶς θλίψεις, τὶς ἀνάγκες καὶ τὶς στενοχώριες, στὰ χτυπήματα ποὺ καταπληγώνουν τὸ σῶμα μας, στὶς φυλακίσεις καὶ τὶς καταδιώξεις ποὺ δὲν μᾶς ἀφήνουν νὰ σταθοῦμε πουθε­νά, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς κόπους, τὶς ἀγρυ­πνίες καὶ τὶς στερήσεις φαγητοῦ κα­θὼς ἀναλισκόμαστε στὴ διακονία τῶν ἀδελφῶν μας!

     Ἡ γνησιότητα τοῦ ἔργου μας, συνε­χίζει ὁ Ἀπόστολος, φαίνεται ἀκόμη καθὼς τὸ ἐπιτελοῦμε μὲ ἁγνότητα, μὲ γνώση τῆς ἀλήθειας, μὲ μακροθυ­μία, μὲ καλοσύνη, μὲ τὴ χάρη τοῦ Ἁγί­ου Πνεύματος, μὲ ἀνυπόκριτη ἀγάπη, μέ λόγο πού κηρύττει τήν ἀλήθεια, μέ δύναμη Θεοῦ, μέ τά πνευματικά ὅπλα, τά ἐπιθετικά, πού ἀντιστοιχοῦν σ’ αὐτά πού ἔχουν στό δεξί τους χέρι οἱ πολεμιστές, καί μέ τά ἀμυντικά, πού ἀντιστοιχοῦν σ’ αὐτά πού ἔχουν στό ἀριστερό τους χέρι.

     Προσθέτει κι ἄλλα ὁ Ἀπόστολος. Διαρκῶς, λέει, βιώνουμε ἀντιθετικές καταστάσεις. Ἀπό τή μιά δεχόμαστε τιμές κι ἀπό τήν ἄλλη ἀτιμία· δυσφήμηση ἀπό τούς συκοφάντες μας, ἀλλά καί καλή φήμη καί ἐπαίνους ἀπό τούς πιστούς. Παρουσιαζόμαστε ὡς «πλάνοι» ἀπό τούς ἐχθρούς τοῦ Εὐαγγελίου, καί ὡς «ἀληθεῖς» ἀπό τούς πιστούς Χριστιανούς· ἄλλοτε ὡς ἄγνωστοι ἐξαιτίας τῆς κοινωνικῆς ἀσημότητάς μας, ἄλλοτε ὡς πολύ γνωστοί καί σπουδαῖοι· ὡς ἄνθρωποι πού κινδυνεύουμε νά πεθάνουμε, κι ὅμως, ζοῦμε· ὡς ἄνθρωποι πού παιδαγωγούμαστε ἀπό τόν Θεό, χωρίς ὅμως νά φτάνουμε στόν θάνατο.

     Κι ἐνῶ θά περίμενε κανεἰς να βυθισθοῦμε στή λύπη, καθώς ὑπομένουμε τόσα πολλά, ἐμεῖς πάντοτε χαιρόμαστε! Μᾶς θεωροῦν φτωχούς, ἐμεῖς ὅμως κάνουμε πολλούς νά πλουτίζουν μέ οὐράνιους θησαυρούς. Παρουσιαζόμαστε σάν νά μήν ἔχουμε τίποτε, κι ὅμως κατέχουμε τά πάντα!

     Ἐξαιρετική, πραγματικά, περιγραφή τοῦ Ἀποστολικοῦ ἔργου, ἀπόσταγμα τῆς ἐμπειρίας τοῦ μεγάλου Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν. Κι εἶναι ὁλοφάνερη ἡ γνηστιότητα αὐτοῦ τοῦ ἔργου, τό ὁποῖο χαρακτηρίζεται ἀπό ἁγνότητα, ἀνιδιοτέλεια καί θυσιαστική ἀγάπη. Ὡστόσο, πρῶτα ἀπό ὅλα αὐτά, ὁ ἅγιος Ἀπόστολος ἀναφέρει ἕνα σπουδαῖο στοιχεῖο πού ἀξίζει νά ὑπογραμμίσουμε, τήν ὑπομονή. Ἄν ἅγιοι ἀνθρωποι τοῦ Θεοῦ, ὅπως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὑπέφεραν τόσο πολύ κι ἀντιμετώπισαν τέτοιες μεγάλες δυσκολίες, ἄς μή διαμαρτυρόμαστε ἐμεῖς, ὅταν συναντοῦμε μικρές ἤ μεγάλες δοκιμασίες. Ἡ ὑπομονή πού θά δείξουμε σέ αὐτές θά εἶναι ἡ καλύτερη ἀπόδειξη ὅτι εἴμαστε πιστοί καί ἀφοσιωμένοι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ, ἔτοιμοι νά δεχτοῦμε ὅ,τι ἐπιτρέπει ἐκεῖνος, μέ τή βεβαιότητα ὅτι ἀποσκοπεῖ στήν αἰώνια σωτηρία μας.