Χειροτονία π. Γεωργίου Κουνουπάκη

Άρθρο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γουμενίσσης κ. Δημητρίου για την εις πρεσβύτερον χειροτονία του Ιερομονάχου Γεωργίου Κουνουπάκη.

Σέ κάθε χειροτονία καί ποιμαντική ἐπιστράτευση (Διακόνου, Πρεσβυτέρου, Ἐπισκόπου) ἄμεσα εἴτε ἔμμεσα ἀνθομολογοῦνται ἐν μέσῃ ἐκκλησίᾳ καί κατενώπιον τοῦ ἱεροῦ βήματος ἐξομολογήσεις προπαντός περί τήν θέαση καί ὁροθέτηση τοῦ διδομένου καί μετεχομένου χαρίσματος τῆς Ἱερωσύνης, ὡσαύτως καί ἐξομολογήσεις βιωμάτων, ἀναμνήσεων, εὐγνωμοσύνης συνωδᾷ πρός τά τελούμενα καί συντελούμενα, ὁπωσδήποτε δέ ἱκεσιῶν καί ἐκλιπαρήσεων κοινωνίας “τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ”, “ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ” διά τοῦ συγκαταβαίνοντος καί τελεταρχικοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἀπ᾽ αὐτήν τήν ἀναπόδραστη “προγραμματική” πρόβλεψη δέν γινόταν νά ἐξαιρεθεῖ ἡ πρόσφατη συμμετοχή μας σέ χειροτονία ἱερομονάχου στήν Ἱερά Μητρόπολη Δράμας.

Συμμετέσχομεν κι ἐμεῖς, ὄχι γιά τήν εὔλογη αἰτία πού θά μποροῦσαν οἱ πάντες νά μᾶς ἀναγνωρίσουν. Οἰκεῖος ἀνθρωπίνως, οἰκειότατος πνευματικῶς ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Δωρόθεος καί μέ διηνεκῆ τήν εὐγνώμονα υἱοπρεπή ἐκκλησιαστική αὐτογνωσία. 

***

Πρός τούτοις, οἰκεῖος σέ μᾶς καί ὁ χειροτονούμενος εἰς Πρεσβύτερον π. Γεώργιος Κουνουπάκης, πτ. φιλολογίας καί θεολογίας. Φέρελπις κληρικός, νέος σέ ὥριμη πιά ἡλικία καί μέ θυσιαστική ἀποφασιστικότητα, μέ προϋπηρεσία καί εὐδόκιμη ἑτοιμότητα διακονίας τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος.

Καταγόμενος ἀπό τόν Ἁγιο Πέτρο τῆς Παιονίας (τῆς Μητροπόλεώς μας), αἱρετό στέλεχος δράσεων τῆς τοπικῆς αὐτοδιοίκησης, ἀπό χρόνια βασικό στέλεχος τῶν κατασκηνωτικῶν διοργανώσεων ὑπό τόν τότε ἱκανώτατο συνεργάτη μας καί σημερινό Ποιμενάρχη τῆς Δράμας.

Σύν Θεῷ, ὅταν ἦρθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐπείσθησαν νά συγκατατεθοῦν καί οἱ ἐκλεκτοί καί ἀξιότιμοι γονεῖς του Νικόλαος καί Μαρία καί ὁ ἀδελφός του Ἀλέξανδρος ὅτι ἔπρεπε καί μποροῦσαν νά τόν στερηθοῦν ἀπό τίς δικές τους προσδοκίες καί νά τόν προσφέρουν μέ ὅλη τους τήν ψυχική γενναιοδωρία χάριν τῆς Ἐκκλησίας.

Πορευθείς στή Δράμα μέ τόν πνευματικό του πατέρα, καρείς μοναχός καί μετονομασθείς ἀπό Γεωργίου (τοῦ οἰκουμενικοῦ Μεγαλομάρτυρος) εἰς Γεώργιον (τοῦ νέου Ὁμολογητοῦ τῆς Δράμας), χειροτονήθηκε Διάκονος παρ᾽ ἡμῶν πάλι πρό τετραετίας καί ἀνέλαβε ἐξαρχῆς τό Γραφεῖο Νεότητος τῆς Μητροπόλεως καί τή φροντίδα τῶν κατασκηνωτικῶν καί νεανικῶν διοργανώσεων (ὄχι μόνο τῶν θερινῶν, ἀλλά καί τῶν λοιπῶν δι᾽ ὅλου τοῦ ἔτους).

Ἔφθασε καί ἡ ὥρα τῆς εἰς Πρεσβύτερον χειροτονίας του, καί πάλιν προσεκλήθημεν ἀπό τόν ἅγιο Δράμας νά συνιερουργήσουμε καί νά τελέσω τήν χειροτονία του.

Μετά χαρᾶς ἀνταποκριθήκαμε καί μάλιστα αὐτές τίς μέρες πού ἐπίκεινται θεῖες Λειτουργίες ἑορτῶν καί σέ ἄμεση συνάφεια ἡ συμμετοχή μας στή νέα Συνοδική συγκρότηση. 

***

Ἀπέμενε τό Σάββατο 5/9, ὁπότε μεταβάντες στή Δράμα συλλειτουργήσαμε μέ τόν οἰκεῖο Ποιμενάρχη, στό Μητροπολιτικό Ναό Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, ἐν μέσῳ πάρα πολλῶν συλλειτουργῶν ἱερομονάχων καί ἱερέων καί διακόνων τῆς οἰκείας καί ἄλλων Μητροπόλεων, ἐν οἷς ὁ Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱ.Μ. Ἐδέσσης ἀρχιμ. Μάξιμος Χατζῆς, ὁ Ἱεροκήρυκας τῆς Ἱ.Μ. Κηφισίας ἀρχιμ. Πορφύριος Φραγκάκος, ὁ Ἱεροκήρυκας τῆς Ἱ.Μ. Δράμας ἀρχιμ. Σεβαστιανός Τσιαντής, ὁ Ἡγούμενος τῆς Ἱ.Μ. Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου & Εἰρήνης Γρίβας ἀρχιμ. Βησσαρίων Βάσσου, ὁ  Ἱ ερομόναχος τῆς Ἱ.Μ. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Πρασινάδας ἀρχιμ. Βασίλειος Ἀθανασιάδης, ὁ ὑπεύθυνος Νεότητος καί Κατασκηνώσεων τῆς Ἱ.Μ.Νεαπόλεως & Σταυρουπόλεως πρωτ. Γεώργιος Μίλκας καί μεταξύ τῶν λειτουργηθέντων ἡ Ἡγουμένη τῆς Ἱ.Μ. Ἀναλήψεως Ταξιαρχῶν (Σίψας) γερόντισσα Πορφυρία καί ἡ γερόντισσα Ἀντωνίνη τῆς Ἱ.Μ. Παναγίας Εἰκοσιφοινίσσης Παγγαίου μέ τίς συνοδεῖες τους. Πάρα πολλοί Ἱερεῖς τῆς Ἱ.Μ. Δράμας συμπροσηύχοντο, εὐνοημένοι νά προσέλθουν λόγῳ καί τῆς ἡμέρας.

Γιά τή θεία Λειτουργία μέ τή Χειροτονία κατέφθασαν πολλοί ἐνορίτες ἀπό τήν ἰδιαίτερη πατρίδα τοῦ χειροτονούμενου, τήν κωμόπολη Ἅγιος Πέτρος Παιονίας μέ τόν ἐφημέριό τους π. Συμεών Σταμάτη, καί ἀπό τό Πολύκαστρο, ὡς ἐπίσης ὁ ἀρχιμ. Νικόδημος καί ὁ ἀρχιμ. Ραφαήλ ἐκ τῆς Ἱ.Μ. Ἁγίου Ραφαήλ Γρίβας, ὁ π. Χρῆστος Μαλτεπιώτης ἀπό τά Ρύζια Παιονίας καί οἱ διάκονοί μας π. Μιχαήλ καί π. Ἀνδρέας.

Παιδιά καί νεολαία, ἀπό Γουμενίσσης, Πολυκάστρου καί Δράμας, συμμετέχοντα μετ᾽ εὐλαβείας καί εὐλόγου ἐνθουσιασμοῦ, ἀπεδείκνυαν τή μακρά, σοβαρή καί δημιουργική διακονία τοῦ χειροτονουμένου στό νεανικό ἔργο, βασική ὑποδομή ποιμαντικῆς προσφορᾶς κάθε Μητροπόλεως. Ὁ ἐνθουσιασμός τῶν νέων παιδιῶν ἦταν ἔκδηλος καί πολλά ὑποσχόμενος.

***

Προσαχθείς κατά τήν τάξη καί εὐλογηθείς ὁ ὁδηγούμενος εἰς χειροτονίαν Διάκονος, ἐκφώνησε ἕνα θαυμάσιο ἐξομολογητικό λόγο χωρίς συναισθηματισμούς, μέ μιά σοβαρότητα πού φανέρωνε ἄνθρωπο ἀποφασιστικό καί δυναμικό, μέσα ἀπό τό ἀναπόδραστο ἱερώτατο δέος καί τήν ὁμολογημένη εὐχαριστιακή συντριβή ἐνώπιον τοῦ ζῶντος Θεοῦ καί τῆς ἐσχατολογικῆς ἐκκλησιαστικῆς διαχρονίας. 

Μνημόνευσε μέ εὐγνωμοσύνη τή γιαγιά του Αἰκατερίνη πού τόν καθοδηγοῦσε ἀπό μικρό στήν παραδοσιακή ἐκκλησιασμένη εὐλάβεια καί τόν ὁδήγησε μέχρι τό Ἱερό στήν προεφηβική ἡλικία, ὥστε νά διακονεῖ τούς μακαριστούς ἐφημερίους π. Ζαχαρία καί τόν διάδοχό του π. Κωνσταντῖνο. Ἀναφέρθηκε σέ μᾶς καί τόν πνευματικό του πατέρα καί καθοδηγό π. Δωρόθεο, σέ κομβικές στιγμές πού σφράγισαν τή ζωή του καί τήν ἀπόφασή του νά ἀφιερωθεῖ στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Τίμησε τούς συμπαρόντες γονεῖς του καί τόν ἀδελφό του, ὅπως καί τή νεανική κίνηση τήν ὁποία ὑπηρέτησε μέ ἀξιοθαύμαστη σοβαρότητα καί ὑπηρετεῖ μέχρι σήμερα. Τέλος ἐπικαλέστηκε τίς πατρικές εὐχές μας (τοῦ πνευματικοῦ του “παπποῦ” -ὅπως μᾶς χαρακτήρισε- καί τοῦ πνευματικοῦ του πατέρα καί ποιμενάρχη π. Δωροθέου), ἐπιστεγάζοντας τήν ἀνθομολόγησή του μέ τήν καταφυγή του στήν Παναγία τήν Γουμένισσα καί Εἰκοσιφοίνισσα, στόν προστάτη του ἅγιο Γεώργιο τόν ὁμολογητή καί τέλος στήν μακαρία γερόντισσα Ἀκυλίνα τῆς Σίψας καί τήν μακαρία γερόντισσα Μαρία τῆς φανερώσεως τῶν νεοφανῶν Ἁγίων.

Τά ἀνωτέρω ἀποτυπώνονται στήν ὁμιλία του, τήν ὁποία καί παραθέτουμε: 

«Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου κκ Δημήτριε, Αρχιερέα των παιδικών χρόνων και της απαλής μου νεότητος. Σεβ. Μητροπολίτα Δράμας κκ Δωρόθεε, Πνευματικέ πάτερ και Ποιμενάρχα μου , Σεβαστοί πατέρες, Οσιότατες Γερόντισσες και Μοναχές, Αγαπημένο πλήρωμα της Εκκλησίας του Χριστού,

Ίσταμαι επί της πρώτης βαθμίδος του Αγίου Θυσιαστηρίου, ως ο χθές εορταζόμενος μέγας προφήτης Μωυσής ο Θεόπτης προ της ακαταφλέκτου Βάτου, της σκιώδους Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, και τρέμων λύω τον ιμάντα των παθών μου αναλογιζόμενος το βάρος του θείου υπουργήματος του Πρεσβύτερου στο οποίο δια της σεπτής φωνής σας Σεβασμιώτατε Δέσποτα με καλεί η Χάρις του Παναγίου και τελεταρχικού Πνεύματος. 

Καλούμαι, από το πρώτο σκαλοπάτι της ιεροσύνης, να εισέλθω στα Άγια των Αγίων και να επωμιστώ εκουσίως τον σταυρό του Πρεσβυτέρου. Σε όλη τη διακονική μου πορεία, η καρδιά μου αντηχούσε τον λόγο του Κυρίου μας: «Οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι». 

Στην Εκκλησία μας, η εξουσία μεταμορφώνεται σε  διακονία. Καλός είναι ο ποιμήν όταν θυσιάζει την ψυχή του υπέρ των προβάτων αυτού. Έτσι ανατρέπεται η διαιώνιση του κακού που κρύβεται στην φιλοπρωτία, την φιλαρχία και τον εγωισμό.

Σήμερα, καθώς ευπρεπίζομαι να δεχθώ την φλόγα της ιεροσύνης, αυτός ο λόγος αποτελεί ισόβιο κανόνα, πυξίδα και προσωπική μαρτυρία.

Είναι η ανατροπή των αξιών του κόσμου τούτου, όπου ο πρώτος γίνεται έσχατος και ο έσχατος γίνεται υπηρέτης των αναγκών και των πληγών του κάθε πιστού.

Εύχεστε, με τη βοήθεια του Θεού, να μην αναζητήσω ποτέ προσωπική ανάπαυση, αλλά τη χαρά της ο διακονίας των αναγκών, των θλίψεων και του πόνου των εικόνων του Θεού, των αδελφών μου. Ο Κύριος δεν σαρκώθηκε μόνο για να υπηρετήσει, αλλά και «δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν».

Στο Άγιο Θυσιαστήριο, όπου ως ιερέας θα προσφέρω την Αναίμακτη Θυσία, καλούμαι να θυσιάζω και την ίδια μου την ύπαρξη υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας. Να θυσιάζω τον χρόνο μου, τις δυνάμεις μου, τα θελήματά μου, ώστε κανένας άνθρωπος που η αγάπη του Θεού τον οδηγεί στην ταπεινότητα μου να μην νιώσει μόνος ή αβοήθητος.

Αυτή την ιερή ώρα, η μνήμη στρέφεται αναπόφευκτα στα χρόνια της παιδικής μου ηλικίας, αναζητώντας τις βαθιές ρίζες και τα πρώτα σκιρτήματα αυτού του θείου πόθου που με αξιώνει σήμερα να στέκομαι προ του Αγίου Θυσιαστηρίου. Δύο σταθμοί, δύο ευλογημένες στιγμές της ζωής μου, υπήρξαν καθοριστικές για να γεννηθεί μέσα μου πνευματική αναζήτηση και η έφεση της αφιέρωσης στον Θεό. Το πρώτο σκίρτημα οφείλεται στην γιαγιά μου Αικατερίνη.

Ήταν εκείνη που, με την απλή και ζωντανή της πίστη, με κράτησε από το χέρι και με οδήγησε για πρώτη φορά στο Ιερό Βήμα της Εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, του χωριού μου. Άνοιξε την πόρτα του διακονικού και με ώθησε μέσα λέγοντας, «τώρα μεγάλωσες, ήρθε η ώρα να βοηθήσεις στο ιερό», το βλέμμα της γεμάτο ασφάλεια και σιγουριά δεν μου άφησε περιθώρια αμφισβήτησης. Εκεί, ως μικρό παιδί, αντίκρισα για πρώτη φορά τον ιερέα να λειτουργεί, περιβαλλόμενο από το φως των κανδηλιών και την ευωδία του θυμιάματος. Αυτή η πρώτη, συγκλονιστική εικόνα της Θείας Λατρείας σφράγισε ανεξίτηλα την παιδική μου ψυχή. 

Το δεύτερο και καθοριστικό γεγονός συνδέεται άρρηκτα με το σεπτό πρόσωπό σας, Σεβαστέ μου Πατέρα και Δεσπότη. Ήμουν ακόμη μαθητής του Δημοτικού, όταν συμμετείχα σε μια σχολική παράσταση, υποδυόμενος τον "παπά-Φραγκούλη" από το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη "Στο Χριστό στο Κάστρο". Τότε, εσείς, ως Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Γουμενίσσης και εκπρόσωπος του Γέροντός σας, επισκεφθήκατε το σχολείο μας.

Θυμάμαι σαν τώρα, με πόση πατρική στοργή μας πλησιάσατε και ρωτήσατε αν στολίσαμε τα σπίτια μας για τα Χριστούγεννα. Όταν σας απαντήσαμε καταφατικά, ρωτήσατε αν στολίζουμε με τον ίδιο τρόπο και τις εκκλησίες.

Στη δική μου αρνητική απάντηση, αποκαλύψατε μια μεγάλη θεολογική αλήθεια, λέγοντας: "Η Εκκλησία, παιδιά μου, δεν έχει ανάγκη από εξωτερικούς στολισμούς. Την Εκκλησία τη στολίζει ο ίδιος ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι και η χάρη του Αγίου Πνεύματος".

Και κατακλείσατε τον λόγο σας με μια νουθεσία που έμελλε να χαραχθεί βαθιά μέσα μου: "Έτσι κι εσείς, παιδιά μου, να φροντίζετε πάντοτε για τον εσωτερικό στολισμό της ψυχής σας". Αυτό το απλό αλλά βαθύτατο κήρυγμά σας, Σεβασμιώτατε, υπήρξε η απαρχή της πνευματικής μου αφύπνισης και αναζήτησης.

Ο "παπά-Φραγκούλης" που υποδυόμουν τότε ως παιδί, παύει σήμερα να είναι ένας θεατρικός ρόλος και γίνεται, με τις δικές σας τίμιες χείρες, η ισόβια πνευματική μου πραγματικότητα. Σας ευχαριστώ για τις πολλές ευεργεσίες, την ανεξάντλητη υπομονή στα λάθη και τις παραλείψεις μου και κυρίως γιατί καθημερινά με την στάση και την πολιτεία σας, εφαρμόζεται το «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός».

Δοξάζω το όνομα του Τριαδικού Θεού που ανέχεται την ασθένειά μου και με αξιώνει αυτής της τιμής. Ιδιαίτερη και βαθύτατη είναι η ευγνωμοσύνη μου σε εκείνους που υπήρξαν οι οδηγοί και οι στυλοβάτες της πορείας μου. Εκφράζω την βαθύτατη ευγνωμοσύνη μου στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη της ιδιαίτερης πατρίδας μου, τον πολιό και σεβάσμιο Γέροντάς μας Άγιο Γουμενίσσης κ. Δημήτριο, τον παππού μας, ο οποίος με το πατρικό του ενδιαφέρον, τις σοφές συμβουλές και τις προσευχές του, τη γνησιότητα του χαρακτήρα του και την ειλικρινή του στάση απέναντι στους ανθρώπους, την ζέουσα χάρη του παναγίου πνεύματος που φέρει και το ακαταγώνιστο φρόνημα του, καλλιέργησε στην ψυχή μου τον πρώτο σπόρο της ιερατικής κλίσεως και υπήρξε πάντα λιμάνι πνευματικής αναγέννησης.

Στους ευλογημένους γονείς μου, Νικόλαο και Μαρία, που με έφεραν στον κόσμο, με μεγάλωσαν με ελευθερία, ανιδιοτελή αγάπη, κόπους και θυσίες και αποδέχτηκαν την κλήση μου προσφέροντας το παιδί τους στην Εκκλησία με χαρά και προσευχή.

Στον αγαπημένο μου αδελφό, Αλέξανδρο, που στάθηκε δίπλα μου ως αληθινός συμπαραστάτης, μοιραζόμενος τις αγωνίες και τις ελπίδες μου, αποτελώντας πάντα στήριγμα σε κάθε μου βήμα.

Στις Γερόντισσες Πορφυρία και Αντωνίνη και τις μοναστικές αδελφότητες των ιερών μονών Αναλήψεως του Σωτήρος Σίψας και Παναγίας Εικοσιφοίνισσας.

Οι προσευχές των μοναζουσών, η πνευματική τους στήριξη και η σιωπηλή, αλλά τόσο ισχυρή, πνευματική τους θέρμη, υπήρξαν για μένα πηγή δύναμης και παραμυθίας στις ώρες της πνευματικής προετοιμασίας για τη μεγάλη αυτή ημέρα.

Εξαιρέτως ευχαριστώ την Γερόντισσα Πορφυρία για την πολλή αγάπη και το μητρικό ενδιαφέρον στο πρόσωπό μου, κυρίως δε γιατί η παρουσία της στη ζωή μου, αναπαύει τους γονείς μου.

Στους ευλαβείς κληρικούς, τον πιστό λαό και τους συνεργάτες των γραφείων της Ιεράς Μητροπόλεως Δράμας.

Σας ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου για τη θερμή αγκαλιά, την αγάπη και την αποδοχή με την οποία με δεχτήκατε στην τοπική αυτή Εκκλησία. Η δική σας παρουσία με κάνει να νιώθω ότι βρίσκομαι ανάμεσα σε μια αληθινή πνευματική οικογένεια, την οποία υπόσχομαι να διακονήσω με όλες μου τις δυνάμεις.

Στους σεβαστούς ιερείς, τους εγγύς και τους μακράν, που συνέρρευσαν σήμερα εδώ,  συμπροσευχόμενοι και συμπάσχοντες στη δική μου πνευματική χαρά. Η παρουσία σας στο Άγιο Βήμα αποτελεί για μένα ύψιστη τιμή και εγγύηση της εν Χριστώ ενότητας.

Ιδιαίτερη και βαθύτατη είναι η συγκίνησή μου καθώς στρέφω τη σκέψη και την καρδιά μου προς τα αγαπημένα μου πνευματικά αδέλφια, τον Γιάννη, την Αλίκη, τον Σαράντη και τον Παντελή. Στα πρόσωπά σας, αγαπητοί μου, βλέπω και ευχαριστώ εγκαρδίως όλα ανεξαιρέτως τα πνευματικά μου αδέλφια, με τα οποία συμπορευτήκαμε, ανταλλάξαμε πνευματικούς προβληματισμούς και μοιραστήκαμε την κοινή αγάπη για τον Χριστό και την Εκκλησία Του.

Μέσα από εσάς, εκφράζω την άπειρη ευγνωμοσύνη μου προς όλα τα εκλεκτά στελέχη του νεανικού έργου και των κατασκηνώσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Δράμας. Στους ευλογημένους αυτούς χώρους, όπου χτυπά η καρδιά της νεότητας της τοπικής μας Εκκλησίας, αξιώθηκα να ζήσω στιγμές ανεκτίμητες. Σας ευχαριστώ για τη θυσιαστική σας προσφορά, τη διακονία, την αδιάκοπη στήριξη και την ανοχή σας στις ιδιοτροπίες και παραξενιές μου. 

Σεβασμιώτατοι, με τις πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου της Εικοσιφοίνισσας και της Γουμένισσας, των Αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, των Αγίων νεοφανών μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, του αγίου  εθνοιερομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης και του οσίου και θεοφόρου πατρός ημων Γεωργίου του Καρσλίδη, προστάτου και συναντιλήπτορά μου, καθώς και τις ευχές της μακαριστής Γερόντισσας Ακυλίνας και της μακαριστής δούλης του Θεού Μαρίας,

 Εύχεσθε, ο Κύριος της Δόξης να με αξιώσει να παραμείνω μέχρι την τελευταία μου αναπνοή ένας πιστός οικονόμος των Μυστηρίων Του, ένας αληθινός διάκονος του λαού Του, που δεν ήρθε για να υπηρετηθεί, αλλά για να υπηρετήσει και να θυσιαστεί. Αμήν».

***

Κι ἐμεῖς ἀποκριθήκαμε κατηχώντας τόν προσαγόμενο, ὅπως ρητά καί τούς περιεστῶτας Ἱερεῖς καί Διακόνους, ἀλλά καί τό φιλόχριστο πλήρωμα μοναζουσῶν καί λαϊκῶν, μικρῶν καί μεγάλων, γιά τήν δεοντολογία τοῦ θεόδεκτου ἱερατικοῦ ἤθους, γιά τήν βασική στοχοθεσία τῆς ἱερατικῆς ταυτότητος καί διακονίας, μέσα στό ἄχραντο μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀφορμηθήκαμε εἰδικά ἀπό τόν μόλις προεορτασθέντα θεοπτικό προφήτη Μωυσή, τόν τιμώμενο προφητο-ιερέα Ζαχαρία καί τόν τοπικό ὅσιο Γεώργιο Καρσλίδη, ἑστιάζοντας στό δίδαγμά τους, στήν καταξίωσή τους ἀπό τήν Χριστολογημένη ἀνακεφαλαίωση, στήν ὁποία καλεῖται νά ὑπηρετεῖ καί νά ἀποβλέπει κάθε Ἱερεύς, ἀποφεύγοντας ἰδιοτέλειες, ἐκκοσμικεύσεις ἤ φατριασμούς.

***

Τελέσθηκε ἡ ἁγία Ἀναφορά, μεταδόθηκε ἡ ἁγία Μετάληψη καί, πρίν τό τέλος τῆς θείας Λειτουργίας, ὁ ἅγιος Δράμας χειροθέτησε τόν π. Γεώργιο ἀρχιμανδρίτη, προσειπών -ὡς πνευματικός του πατέρας καί τῶν συνεστώτων Ποιμενάρχης- τρεῖς χαρακτηριστικές ὑπομνήσεις:

ὅτι ὁ Ἱερεύς εἶναι ποιμήν τῆς λογικῆς ποίμνης, ἀποδεικνύοντας μέ τήν φιλοτιμία του αὐτή τήν λατρευτική του ἀγάπη πρός τόν Χριστό μας·

εἶναι διδάσκαλος καί ὑπηρέτης τῆς ἐκκλησιαστικῆς κατηχήσεως, διδαχῆς καί ἐποικοδομῆς·

εἶναι ἱερουργός τοῦ μυστηρίου τῆς θείας λειτουργίας ὑπέρ τῆς ἑνότητος καί τοῦ ἁγιασμοῦ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος μέ τήν θεία κοινωνία-ἕνωσή μας μέ τόν Χριστό.

Ὑπέμνησε δέ πρός τόν χειροτονούμενο καί πρός πάντας ὅτι, χωρίς νά εἶναι ἐκ τῶν προτέρων σχεδιασμένο, ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἀνεξιχνίαστα κατηύθυνε μέχρι καί τήν ἐπιλογή τῆς συγκεκριμένης ἡμερομηνίας, γιά κεῖνο τό διαθέσιμο Σάββατο, πού συνέπεσε μέ τήν ἑορτή τοῦ προφήτου καί ἱερέως τῆς Π.Δ. Ζαχαρίου, πατρός τοῦ Τιμίου Προδρόμου.

Ἡ ἑορτή τοῦ ἁγίου Ζαχαρίου ἦταν ἄλλη μιά ἀφορμή γιά τόν χειροτονηθέντα δοξολογική πρός τόν Θεό, τόν οἰκονομοῦντα τά πάντα στή ζωή μας. Διότι ὁ ἱερεύς τοῦ χωριοῦ του, πού τόν ἀνέφερε στήν ὁμιλία του, ὀνομαζόταν π. Ζαχαρίας καί ἦταν ἡ πρώτη-πρώτη ἀγαθή αἴσθηση τοῦ μικροῦ τότε Γεωργίου γιά τήν ἱερατική διακονία στό Ἅγιο Βῆμα.

Ἐμεῖς δέ, τώρα πού τό σκεπτόμαστε ἐκ τῶν ὑστέρων, θά ἐπιλέγαμε ὅτι κατά τήν συναξαριακή καί ὑμνολογική καί ἑορτολογική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ὁ Ἱερεύς πού προσδέχθηκε τήν πανυπέραγνη Μαριάμ, τήν Παναγία μας, καί τήν ὁδήγησε στά Ἅγια τῶν Ἁγίων ἦταν ὁ τιμώμενος προφητο-ιερεύς Ζαχαρίας, ὅπως αὐτό εἰκονίζεται καί στήν εἰκόνα τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, στά ὁποῖα εἶναι ἀφιερωμένος ὁ Μητροπολιτικός Ναός τῆς Δράμας, ἔνθα καί ἐτελέσθη ἡ χειροτονία, ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Ζαχαρία.

***

Μετά τό πέρας τῆς θείας Λειτουργίας, ὁ νεοχειροτονηθείς μοίρασε τό ἀντίδωρο καί ἐπακολούθησε μεγάλη δεξίωση στήν αἴθουσα τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ, μέ μιά πολύ ὄμορφη ἐκδήλωση μέ ἀπαγγελία ἑνός εἰδικοῦ ποιητικοῦ συνθεματος γιά τόν χειροτονηθέντα, προβολή μιᾶς σύντομης ταινίας μέ τήν προσφορά του τήν νεανική-διακονική σε κατασκηνωτικές διοργανώσεις καί μερικά ἀντιπροσωπευτικά τραγούδια ἀπό τήν εἰδική καλλιτεχνική ὁμάδα χορωδῶν καί χειριστῶν μουσικῶν ὀργάνων. 

Ἀκολούθως, οἱ ἐπισκέπτες ἀπό τήν Παιονία (Ἅγιο Πέτρο καί Πολύκαστρο) μετέβησαν στήν Ἱ.Μ. Ἀναλήψεως Ταξιαρχῶν (Σίψας), ὅπου καί προσκύνησαν τήν Τιμία Κάρα τοῦ ὁσίου Γεωργίου τοῦ νέου Ὁμολογητοῦ. Ἐμεῖς καί ὅλοι οἱ φιλοξενηθέντες στό Ἐπισκοπεῖο εἴχαμε μεταβεῖ ἀφ᾽ ἑσπέρας.

Τό μεσημέρι προσφέρθηκε σέ πολλούς Κληρικούς μέ τίς οἰκογένειές τους καί σέ ὅλους τούς πολυπληθεῖς προσελθόντες ἀπό τόν Ἅγιο Πέτρο καί τό Πολύκαστρο γεῦμα καί ἡ εὐκαιρία ἀμεσότερης κατά μέρος ἐπικοινωνίας μέ τόν χειροτονηθέντα καί χειροθετηθέντα π. Γεώργιο, τόν ὁποῖο περιβάλλουμε μέ τίς εὐχές καί προσευχές μας “εἰς τελείωσιν εὐαρεστήσεως”.

Για τις φωτογραφίες πατήστε εδώ:https://www.flickr.com/photos/205006677@N08/albums/72177720335540588