Κυριακή Γ΄ Λουκᾶ (19.10.2025)

Κυριακή Γ΄ Λουκᾶ (19.10.2025)

Λουκᾶ ζ΄ 11-16

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ἡ Ναΐν, ὅπου ὁ Κύριος τέλεσε τό μεγάλο θαῦμα, γιά τό ὁποῖο μιλᾶ τό σημερινό Εὐαγγέλιο, ἦταν μιά πολίχνη τῆς Γαλιλαίας. Στήν κωμόπολη αὐτή βρέθηκε ὁ Ἰησοῦς μέ τούς μαθητές του, ὅταν ἀντίκρυσε τήν πομπή μιᾶς κηδείας. Πήγαιναν νά θάψουν τό μονάκριβο παιδί μιᾶς χήρας γυναίκας.

Τίποτε πιό φυσιολογικό ἀπό τό θάνατο. Τό νεκροταφεῖο ἀποτελεῖ τόν τόπο μόνιμης διαμονῆς. Ἀλλά, ὁ Ἰησοῦς ἔχει ἔλθει στόν κόσμο γιά νά νικήσει τόν θάνατο. Καί στή συγκεκριμένη περίσταση θεώρησε πώς τοῦ δόθηκε μιά καλή εὐκαιρία γιά νά δείξει τή δύναμή του καί νά προοιμιάσει τή νίκη του.

Εὐκαιρία καλή γιά δύο λόγους. Ὁ νεκρός, πού συνάντησε, δέν ἦταν παρά ἕνα ἄγουρο παιδί, πού ὁ θάνατος τό εἶχε ἁρπάξει πρίν καλά – καλά προφθάσει νά χαρεῖ τό φῶς αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Πάντα, ὁ θάνατος μιᾶς νέας ὑπάρξεως εἶναι κάτι πού σφίγγει πολύ τήν καρδιά, γιατί ὁ χωρισμός εἶναι πικρότερος γιά ὅσους μένουν.

Ὁ δεύτερος λόγος ἦταν ἡ μητέρα ἐκείνη, πού χωρίς ἄνδρα, χωρίς ἄλλο στήριγμα στό σπίτι της, χωρίς ἄλλη παρηγοριά, ἀνῆκε στήν πιό ἀξιολύπητη χορεία μητέρων πού χάνουν καί τό παιδί τους.

Γι’ αὐτό καί ὁ εὐαγγελιστής ἀναφέρει ρητά: «Καί σάν τήν εἶδε ὁ Κύριος, τή σπλαγχνίσθηκε καί τῆς εἶπε· μή κλαῖς».

Ἄς προσέψουμε τό νόημα τῆς προσταγῆς τοῦ Κυρίου στή χαροκαμένη μητέρα, «μή κλαῖς». Ὁ Χριστός καί ἡ θρησκεία μας δέν ἀπαγορεύει τά δάκρυα καί τό κλάμα μπροστά στούς κοιμηθέντες. Διότι ὁ θάνατος εἶναι φοβερός χωρισμός, χωρισμός ὅμως πρόσκαιρος.

Ὁ χριστιανός ζεῖ μέ τήν ἐλπίδα. Βέβαια, ὁ χωρισμός, ἀκόμη καί προσωρινός, εἶναι χωρισμός. Εἶναι, λοιπόν, φυσικό νά ρέει τό δάκρυ καί νά σφίγγεται ἡ καρδιά τοῦ χριστιανοῦ στόν θάνατο. Μέ τή διαφορά ὅτι τό κλάμα του δέν εἶναι κοπετός ἀπογνώσεως, ἄμετρος θρῆνος, ὅπως συμβαίνει γιά ὅποιον δέν πιστεύει στή μέλλουσα ζωή.

Εἶπε ὁ Χριστός στή μητέρα «μή κλαῖς», διότι σέ λίγο θά ἐπακολουθήσει τό θαῦμα τῆς ἀναστάσεως τοῦ παιδιοῦ της. Ἄν δέν γινόταν αὐτό, θά τήν ἄφηνε νά κλάψει καί κανείς, μάλιστα, ὅσο Αὐτός δέν θά εἶχε τόση κατανόηση σ’ ἐκεῖνο τό κλάμα.

Ὁ Χριστός πλησίασε τό νεκρό παιδί καί τό κάλεσε νά σηκωθεῖ. Τό πεθαμένο παιδί ἀνακάθισε καί ἄρχισε νά μιλᾶ. Καί ὁ Χριστός τό ἔδωσε στή μητέρα του. Τί βαθύ νόημα, τί γλυκειά καί συγκλονιστική εἶναι ἡ ἀλήθεια πού κρύβει μέσα της ἡ φράση, «καί τόν παρέδωσε στή μητέρα του».

Ἀπ’ ὅλα τά ἀγαθά πού παρέχει ὁ χορηγός παντός ἀγαθοῦ στόν ἄνθρωπο, τίποτε δέν εἶναι πιό πολύτιμο ἀπό τό παιδί πού ἀποκτοῦν οἱ γονεῖς. Ὁ Θεός τό δίνει. Καί ὄχι μόνον μιά φορά, ὅταν γεννιέται.

Κι ἄλλες φορές καλοῦνται οἱ γονεῖς νά παραλάβουν τό παιδί τους ἀπό τόν Κύριο: ὅταν ἀρρωστήσει καί γλυτώσει, ὁ Χριστός τούς τό ξαναδίνει. Ὅταν βαπτισθεῖ, τούς τό δίνει πάλι. Ὅταν μορφωθεῖ ψυχικά, τούς τό δίνει γι’ ἀκόμη μιά φορά. Κι ὅταν τό συναντήσουν στόν παράδεισο, πάλι ὁ Χριστός τούς τό δίνει.

Τό παιδί, μάλιστα, πού θά πάρει τό δρόμο τοῦ Θεοῦ καί ξεφύγει ἀπό τήν ἁμαρτία, τότε ὁ Χριστός τό ξαναδίνει στούς προσευχόμενους γονεῖς. Πρόκειται γιά τό μεγαλύτερο δῶρο γιά πιστούς γονεῖς.