Κυριακή Α΄ Λουκᾶ (28.09.2025)

Κυριακή Α΄ Λουκᾶ (28.09.2025)

Λουκᾶ ε΄ 1-11

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ὅταν ὁ Κύριός μας ἀνέβηκε στή βάρκα τοῦ Πέτρου, στή λίμνη τῆς Γαλιλαίας, καί ἔκαμε τό θαῦμα τῆς ἁλιείας πολλῶν ψαριῶν, τότε ὁ Πέτρος τοῦ εἶπε τά λόγια, τά ὁποῖα μᾶς μεταφέρει σήμερα ὁ εὐαγγελιστής Λουκάς: «Βγές ἀπό τή βάρκα μου, Κύριε, διότι εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός».

Γιατί τό λέει αὐτό ὁ Πέτρος; Διότι, τό πρῶτο πού ἀντιλαμβάνεται ὅποιος ἔλθει σέ ἐπαφή μέ τόν Θεό, εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἀναξιότητα καί ἁμαρτωλότητά του. Ἐνῶ φαίνεται ὅτι ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά ἀγκαλιάσει τόν ποθεινότατο Ἰησοῦ, ἡ αἴσθηση τῆς ἀναξιότητάς του τόν σπρώχνει μακριά του.

Ὁ Υἱός, ὅμως, τοῦ Θεοῦ ἦλθε στόν κόσμο γιά ν’ ἀναζητήσει καί νά σώσει τόν χαμένο ἄνθρωπο. Ἀλλά καί ὁ Πέτρος, ἐπειδή αἰσθάνεται τόν ἑαυτό του ἁμαρτωλό, ἀποδιώχνει τόν Ἅγιο καί Ἀναμάρτητο.

Τί παράδοξη ἡ στάση τοῦ Πέτρου! Ὅποιος ἀληθινά μετανοεῖ καί ἀναγεννᾶται, δέν βιάζεται ν’ ἀνοίξει οἰκειότητα μέ τόν Χριστό. Στέκεται μακριά, ὅπως ὁ Τελώνης τῆς παραβολῆς, καί χτυπᾶ τά στήθη του ἀπό τή συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς του.

Ἄς προσέξουμε! Πολλοί μετανοοῦν γιά τά σφάλματά τους, πλησιάζουν τόν Κύριο καί, δυστυχῶς, πιστεύουν ὅτι μποροῦν τώρα νά κρίνουν καί νά καταδικάζουν τούς ἀδελφούς τους πού παραμένουν στήν ἁμαρτία.

Ὑπάρχει, ἀγαπητοί μου, ἕνα σύστημα κανόνων καλῆς συμπεριφορᾶς στίς σχέσεις μας μέ τόν Θεό. Συμπεριφορᾶς ἐσωτερικῆς, ὄχι ἐπιφανειακῆς. Δέν εἶναι σωστό οὔτε φυσικό, σ’ ὅποιον ἀληθινά μετανοεῖ, νά πεῖ στό Θεό «ἔλα», «μεῖνε κοντά μου», «σέ κατέχω».

Ἀντίθετα, πρέπει νά πεῖ ταπεινά: «Ποιός εἶμαι ἐγώ πού ἐπισκέπτεσαι, Κύριε; Εἶμαι ἕνα τίποτα καί μάλιστα ἕνα δυσῶδες καί βρομερό τίποτα. Πῶς νά σέ κρατήσω, νά σέ φιλοξενήσω, νά συνοικήσω μ’ ἐσένα, χωρίς προηγουμένως νά πλυθῶ καλά μέ τά δάκρυά μου;

»Δέν εἶμαι ἄξιος νά εἰσέλθεις στήν ψυχή μου. Δός μου μονάχα τόν φόβο σου, τήν ταπείνωση καί τήν πολλή μετάνοια, ὥσπου ν’ ἀποκτήσω μ’ αὐτά τό ἔνδυμα γάμου. Κι ἔτσι, τότε, θά εἶναι φυσικό νά βρίσκομαι κοντά σου, νά εἶμαι οἰκεῖος σου».

Δέν εἰσάκουσε ὁ Ἰησοῦς τήν παράκληση τοῦ Πέτρου. Δέν βγῆκε ἀπό τό πλοῖο, ἀλλά ἔμεινε καί συνῆψε ἐκεῖ τόν ἀρραβώνα αὐτῆς τῆς ψυχῆς μαζί του. Κάλεσε, μάλιστα, τόν Πέτρο γιά ἀπόστολό του.

Μέ τό νά πεῖς τό ταπεινό καί συντετριμμένο «φύγε ἀπό κοντά μου, Κύριε», δέν σημαίνει ὅτι μπορεῖς ν’ ἀνακόψεις τή φόρα τοῦ Χριστοῦ πρός ἐσένα, ν’ ἀναχαιτίσεις τήν εἴσοδό του στήν ψυχή σου. Ἴσα - ἴσα, ἡ παράκληση αὐτή γίνεται ἡ καλύτερη πρόσκληση νά ἐνεργήσει καί ν’ ἀνταποκριθεῖ ὁ Κύριος στήν ταπεινή ψυχή.

Ὅπως συμπεριφέρθηκε ὁ Χριστός στόν Πέτρο, συμπεριφέρεται καί στόν καθένα μας. Ἄς μιμηθοῦμε τόν φτωχό ἐκεῖνο ψαρά τῆς Καπερναούμ, πού ἔγινε ὁ κορυφαῖος τῶν μαθητῶν του.

Τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα εἶναι ἕνα σάλπισμα ὄχι προελάσεως, ἀλλά ὑποχωρήσεως. Ἄς ξαναρχίσουμε τόν χριστιανικό μας βίο ἀπό τήν ἀρχή. Ἄς συναισθανθοῦμε βαθειά τήν ἀναξιότητά μας καί ἄς περάσουμε στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό τή μοναδική θύρα, μέσα ἀπό τόν φόβο τοῦ Κυρίου.