ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΜΕ ΤΑ ΚΑΡΑΒΑΚΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΣΤΗ ΔΡΑΜΑ

Σύμφωνα μέ τό θρύλο πού τυλίγει τίς πηγές τῆς πόλης, κατά τούς Βυζαντινούς χρόνους ὑπῆρχε στό χῶρο ὅπου βρίσκεται σήμερα ἡ λίμνη ἕνα ἐκκλησάκι ἀφιερωμένο στήν Ἁγία Βαρβάρα. Οἱ Τοῦρκοι, ὅταν κατέλαβαν τήν πόλη τό 1380, τό γκρέμισαν καί στή θέση του προσπάθησαν νά φτιάξουν ἕνα τζαμί. Μέ θαῦμα, ὅμως, τῆς Ἁγίας Βαρβάρας πλημμύρισε ἡ περιοχή κατά τήν ἡμέρα τῆς γιορτῆς της καί τό τζαμί δέν ὁλοκληρώθηκε ποτέ.

Ἀπό τότε ἡ Ἁγία Βαρβάρα ἔγινε ἡ πολιοῦχος τῆς Δράμας καί ἀκριβῶς ἀπέναντι ἀπό τή λίμνη μέ τά θεμέλια, χτίστηκε ἡ καινούρια ἐκκλησία πού ἀφιερώθηκε στήν Ἁγία πού ἔσωσε τό ἐκκλησάκι της. Ἔκτοτε, στίς 4 Δεκεμβρίου κάθε χρόνο ἡ πόλη τῆς Δράμας τιμᾶ τή μνήμη τῆς πολιούχου της.

Τό θρύλο αὐτό ἀκολούθησε τό ἔθιμο μέ τά καραβάκια, οἱ ἐκδοχές τοῦ ὁποίου εἶναι δύο. Σύμφωνα μέ τήν πρώτη, τήν παραμονή τῆς Ἁγίας Βαρβάρας μετά τή λιτανεία, ὁ κόσμος ἔστελνε στό βυθισμένο ἐκκλησάκι τό κεράκι του γιά τήν Ἁγία πάνω σέ ἕνα σανίδι ἀπό ξύλο.

Ἡ δεύτερη ἐκδοχή βασίζεται στό ὅτι ἡ Ἁγία Βαρβάρα ἐκτός ἀπό προστάτιδα τοῦ πυροβολικοῦ ἦταν καί ἡ προστάτιδα τῶν κοριτσιῶν πού τίς φύλαγε ἀπό τή γλωσσοφαγιά καί βοηθοῦσε τά «τυχερά» τοῦ γάμου τους. Ἔτσι ὅλα τά ἐλεύθερα κορίτσια στίς 3 Δεκεμβρίου, κατά τή διάρκεια τοῦ ἑσπερινοῦ καί μόλις σκοτείνιαζε, ἄναβαν κεριά στόν ἀνατολικό τοῖχο τῆς λίμνης. Κάποιες κοπέλες ἔβαζαν τά κεράκια τους πάνω σέ σανίδες ξύλου καί μαζί μέ μία εὐχή τά ἔστελναν στό βυθισμένο ἐκκλησάκι τῆς Ἁγίας Βαρβάρας.

Ἡ πορεία τῆς σανίδας στή λίμνη ἔδειχνε ἄν ἡ εὐχή θά μποροῦσε νά πραγματοποιηθεῖ. Ἄν τό κεράκι ἔσβηνε, θεωροῦνταν ἀποτυχία ἀλλά ἡ ἐλπίδα ἔμενε, καθώς τό ἑπόμενο πρωί ὅλα τά κορίτσια κατέφθαναν καί πάλι στή λίμνη, γιά νά πλυθοῦν μέ τό νερό πού ἡ Ἁγία Βαρβάρα εἶχε ἁγιάσει τό προηγούμενο βράδυ.

Τά χρόνια πού πέρασαν ἀπό τότε εἶναι πολλά καί οἱ ἐποχές ἐκεῖνες ἔφυγαν ἀνεπιστρεπτί. Καί ὅμως τό ἔθιμο μέ τά κεράκια στή λίμνη ἔμεινε. Μόνο πού τά κεράκια τώρα ταξιδεύουν πάνω σέ καράβια φτιαγμένα ἀπό παιδικά χεράκια, δημιουργώντας μία πανέμορφη καί μοναδική ἀτμόσφαιρα. Ὅ,τι καιρό καί νά ἔχει, χιόνι, βροχή ἤ τσουχτερό κρύο, πάντα στίς 3 Δεκεμβρίου μόλις σουρουπώσει οἱ μικροί καραβοκύρηδες βρίσκονται στίς θέσεις τους καί καμαρώνουν τό καράβι τους, μέχρι νά καεῖ ἤ νά πλεύσει μακριά μαζί μέ τά ὑπόλοιπα…

Τό ὄνομα τῆς περιοχῆς εἶναι συνδεδεμένο μέ τήν ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Βαρβάρας, πολιούχου τῆς Δράμας, πού ὑπάρχει στήν περιοχή. Ἡ σημερινή ἐκκλησία κτίστηκε τό 1920 πάνω ἀπό τή λιμνούλα. Τό καμπαναριό της ἀντικατοπτρίζεται στό βυθό τῶν νερῶν, στό χῶρο πού λένε ὅτι ὑπῆρχε τό παλιό ἐκκλησάκι.