Κυριακή ΙΕ΄ Λουκᾶ (Ζακχαίου)

Κυριακή ΙΕ΄ Λουκᾶ (Ζακχαίου)

(Λουκ. ιθ΄ 1-10) (28.1.2024)

Ὁ σκοπός τῆς συνάθροισής μας στήν Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,  δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τή γνωριμία μας μέ τόν Χριστό. Διότι ὁ Χριστός εἶναι ὁ μόνιμος κάτοικος τῆς Ἐκκλησίας.

Γιά τόν λόγο αὐτόν ἡ Ἐκκλησία μας δέν εἶναι ἁπλῶς ἀνθρώπινος ὀργανισμός ἀλλά θεανθρώπινος. Διότι ἔχει τόν Χριστό. Καί γι’ αὐτό δέν ὁμοιάζει μέ καμία ἄλλη ἀνθρώπινη κοινωνική δομή.

Ὁ Χριστός ἔκαμε τό πρῶτο βῆμα καί ἦλθε στή ζωή μας. Ὀφείλουμε κι ἐμεῖς κάτι νά κάνουμε, νά ἐπιθυμοῦμε τουλάχιστον τή γνωριμία μαζί Του.

Αὐτή τήν ἐπιθυμία εἶχε ἕνας ἄνθρωπος κατά τά ἄλλα ἄδικος, πλεονέκτης καί ἅρπαγας. Μᾶς τόν ἀναφέρει τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα. Πρόκειται γιά τόν ἀρχιτελώνη Ζακχαῖο.

Παρ’ ὅλη ὅμως τήν πλεονεξία του, εἶχε συνείδηση ὅτι ἀδικεῖ τούς ἄλλους. Εἶχε συνείδηση, ὅπως λέμε, τῆς ἁμαρτωλότητάς του. Καί, προφανῶς, θεώρησε ὅτι ἡ γνωριμία του μέ τόν Χριστό θέτει σέ ἄλλη προοπτική τή ζωή του.

Καθώς ἦταν κοντός καί δέν ἔβλεπε ἀπό χαμηλά τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἀνέβηκε σ’ ἕνα δένδρο γιά νά Τόν δεῖ. Ἔγινε σάν φυτό ἀναρριχητικό: ὅσο ψήλωνε τό δένδρο ἀνέβαινε καί αὐτό.

Μιά ἀναρρίχηση πού σέ ἀνεβάζει ψηλά, σέ ξεχωρίζει ἀπό τόν κόσμο καί σοῦ δίνει τή δυνατότητα νά δεῖς τόν Θεό νά σέ προσέχει. Αὐτό αἰσθάνθηκε ὁ Ζακχαῖος, ὅταν ὁ Χριστός τόν πρόσεξε καί τοῦ ἀνακοίνωσε τήν ἀπόφασή του νά φιλοξενηθεῖ στό σπίτι του.

Ἡ πρόταση τοῦ Κυρίου ὄχι μόνον τοῦ προκάλεσε χαρά ἀλλά καί ἄλλαξε ὅλη του τήν ἐσωτερική κατάσταση. Μέχρι τότε ὑπερίσχυαν στήν ψυχή του ἡ πλεονεξία, οἱ κακές ἐπιθυμίες, ἡ λαθεμένη γνώμη του καί οἱ διεστραμένοι λογισμοί του.

Καί τό πρῶτο πράγμα πού ἀλλάζει στήν ψυχή τοῦ Ζακχαίου εἶναι ὅτι γεννιέται μέσα του «μίσος», ἀπόρριψη τῶν ἐπιθυμιῶν, τῆς γνώμης καί τῶν λογισμῶν του.

Ἀνακοινώνει, στή συνέχεια, ὁ ἴδιος ὁ Ζακχαῖος τήν ἀποκατάσταση τῶν ἀδικημένων ἀπό τήν πλεονεξία του: «Κύριε, λέει, τή μισή περιουσία μου τή δίδω ἐλεημοσύνη στούς πτωχούς. Κι ὅποιον ἀδίκησα μέ συκοφαντία καί ψευδεῖς καταγγελίες, θά τοῦ γυρίσω τά κλεμμένα στό τετραπλάσιο».

Ἄς προσέξουμε τήν ἀποκατάσταση τῆς ἀδικίας καί πλεονεξίας. Δέν μᾶς λέει ὁ Ζακχαῖος ὅτι γιά νά ξεχρεώσει τίς ἀδικίες θά νηστεύει, θά προσεύχεται κ.τ.λ.

Μᾶς λέει ὅτι, ἐφόσον χρήματα ἔκλεψε, χρήματα θά ἐπιστρέψει. Διορθώνει, δηλαδή, τή συγκεκριμένη ἁμαρτία πού ἔπραξε. Δέν ἀνταποδίδει ἄλλο ἀντί ἄλλου. Θά δώσει πίσω πλοῦτο, ὄχι ἀνέξοδες ἀνταποδόσεις.

Χρειάζεται, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, νά ξεφύγουμε ἀπ’ ὅ,τι κρατᾶ τόν ἑαυτό μας δεμένο στά ὑλικά πράγματα, τά ὁποῖα πολλές φορές ἀποκτῶνται μέ ἄδικο τρόπο.

Χρειάζεται ν’ ἀναρριχηθοῦμε ψηλά, ν’ ἀνεβοῦμε στό δένδρο, γιά νά δοῦμε τόν Κύριο ὅπως ὁ Ζακχαῖος. Καί τό δένδρο αὐτό εἶναι ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου μας, ὁ ὁποῖος μᾶς διδάσκει τήν ἀγάπη καί τή θυσία γιά τούς ἄλλους.

Αὐτό ἀποκαθιστᾶ ὁ Ζακχαῖος στή ζωή του: ὁ ἄλλος ὑπάρχει ὄχι γιά νά τόν ἀδικήσουμε ἀλλά νά τόν βοηθήσουμε. Αὐτό νά πράξουμε κι ἐμεῖς.