Θ΄ Κυριακή Λουκά

Θ΄ Κυριακή Λουκά  (ιβ΄ 16-21)

19.11.2023

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

ἡ σημερινή Παραβολή, πού διηγεῖται ὁ Κύριος καί μᾶς τή μεταφέρει ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς, λέγεται τοῦ «ἄφρονος πλουσίου».

Ἕνας πλούσιος κτηματίας ἔχει ὑπεραπόδοση τῶν καρπῶν τῆς γῆς καί σκέφτεται πῶς θά τ’ ἀποθηκεύσει, γιά νά ἔχει ἀγαθά γιά πολλά πολλά χρόνια.

Ὅμως, ἡ ἐξέλιξη τῆς ζωῆς του ἀκυρώνει τά σχέδια του γιά μακροχρόνια ἀπόλαυση τῶν ἀγαθῶν. Τά πολλά ἔτη, πού ὑπολόγιζε νά ζήσει, τελικά εἶναι μόνο μία ἡμέρα! Τό ἴδιο βράδυ πεθαίνει! Κι ἔτσι δέν ἀπολαμβάνει τίποτε.

Ὁ Χριστός ἀποκαλεῖ τόν πλούσιο «ἄφρονα». Διότι ἀνοήτως θεωρεῖ ὅτι ἡ εὐτυχία στή ζωή εἶναι συνυφασμένη μέ τήν ἀπόλαυση τῶν ἀγαθῶν.

Τό λάθος του, ἡ ἀφροσύνη του, βρίσκεται στό ὅτι δέν διαχειρίζεται τά ὑπάρχοντά του μέ τέτοιο τρόπο ὥστε, ὄχι μόνο ν’ ἀπολαμβάνει τ’ ἀγαθά του «εἰς ἔτη πολλά», ἀλλά καί μετά τόν θάνατό του.

Ἔστω ὅτι ἐξασφαλίζει ὁ ἄνθρωπος πολλά ἀγαθά στή ζωή του. Τά «πολλά ἔτη» πῶς θά τά ἐξασφαλίσει; Γνωρίζει, ἐάν αὔριο θά ζεῖ; Ὄχι! Κανένας μας δέν τό γνωρίζει.

Ἑπομένως, πρίν κάνουμε ὁποιοδήποτε σχέδιο γιά τή ζωή μας, γιά τό αὔριο, γιά τ’ ἀγαθά μας, νά λέμε στήν προσευχή μας: «Ἐάν θέλει ὁ Κύριος νά ζοῦμε».

Ὁ ἅγιος Πορφύριος, ὁ σύγχρονος Ἅγιός μας, ἔλεγε: «Ζοῦμε σάν μελλοθάνατοι καί ἐργαζόμαστε σάν ἀθάνατοι»! Δηλαδή, καθημερινά σκέφτομαι τό θάνατό μου καί πόσο ἕτοιμος εἶμαι νά παρουσιασθῶ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Καί ταυτόχρονα, κοπιάζω νά κάμω τό θέλημα τοῦ Θεοῦ λές καί θά ζήσω χίλια χρόνια.

Ὁ πλούσιος τῆς Παραβολῆς κάνει τό λάθος νά μή βάζει τούς ἄλλους ἀνθρώπους στό λογαριασμό ἀξιοποίησης τῶν ἀγαθῶν του. Θά μποροῦσε ἕνα μέρος τῶν ἀγαθῶν του νά τό μοιραστεῖ μέ ἀνθρώπους πού ἔχουν ἀνάγκη. Δυστυχῶς, αὐτός μέ κανέναν δέν θέλει νά μοιραστεῖ τά ἀγαθά του.

Ἡ ἀφροσύνη τῆς φιλοκτημοσύνης (ν’ ἀποθηκεύω χρῆμα καί ἀγαθά γιά μένα) ὁδηγεῖ σέ ἑωσφορική ἀποστασία ἀπό τόν Θεό. Διότι λέω στό Θεό: «Φύγε ἀπό μένα. Δέν θέλω νά ξέρω τό θέλημά Σου. Τί θά κερδήσω ἄν Σέ ἐπικαλοῦμαι καί προσεύχομαι σέ Σένα;».

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἕνας φιλόσοφος ἔλεγε: «Ἡ δική μου περιουσία εἶναι τέτοια πού δέν μπορεῖ κανείς νά μοῦ τήν ἁρπάξει, γιατί τήν ἔχω κρυμμένη μέσα μου».

Σάν νά μᾶς λέει: «Ὁ ἀληθινός πλοῦτος εἶναι ὁ καρδιακός. Τί κρύβεις ἐκεῖ μέσα; Ἀγάπη καί μοίρασμα τῆς ζωῆς; Τότε ὁ πλοῦτος εἶναι ἐξασφαλισμένος. Ἀπληστία καί πλεονεξία; Τότε ὁ πλοῦτος εἶναι χαμένος».

Ἀντίθετα, σύνθημα τῶν ἀνθρώπων πού ζοῦν χωρίς Θεό εἶναι: «Ὁ Θεός δέν ὑπάρχει! Ἀπολαῦστε τήν ζωή σας!».

Ἡ ἀλήθεια, ὅμως, εἶναι ὅτι ὁ Θεός εἶναι ὁ μόνος ὁ ὁποῖος ἐνδιαφέρεται εἰλικρινά ν’ ἀπολαμβάνουμε τή ζωή μας, ὄχι μόνον ἐδῶ ἀλλά καί μετά ἀπό δῶ, στήν αἰωνιότητα.

Διότι συνδέει τήν ἀπόκτηση ἀγαθῶν μέ τήν προσφορά καί τό μοίρασμα στούς ἄλλους. Ὁ ἄνθρωπος γίνεται εὐτυχής ὅταν προσφέρει! Αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια τῆς ζωῆς.